Requiem

Materia Prima - tak tytuł nosił festiwal, który łączy w sobie teatr tańca,lalek, pantomimy, masek a nawet cieni oraz odpowiednią oprawę muzyczną.
Requiem /odpoczynek/ Mozarta stało się tłem misterium umierania.Na ogromnym ekranie obserwujemy ostatnie chwile życia starszej kobiety./wcześniej wyraziła zgodę na filmowanie/.
Na scenie soliści i chór śpiewają fragmenty Requiem, śpiewają przejmująco, z patosem. Balet tańczy, mowa ciała zastępuje slowa; najpierw jest to fizyczne zamknięcie, skulenie, pochylenie głowy. Z czasem coś jakby zasłuchanie, ciało się wyprostowuje, ręce i nogi zaczynają sie poruszać.I nagle zmiast dostojnego Requiem słychać skoczne rytmy Afryki.Taniec towarzyszy przechodzeniu duszy w zaświaty, jest radosny, jest uwolnieniem, ekstazą ..Agonia dobiegla końca.
Ale to nie Mozart byl kompozytorem ostatniej części mszy.Umarł nim zdołał skończyć swoje monumentalne dzielo.Stąd zdarza się, że niektórzy odważni kompozytorzy eksperymentują z zakończeniem.Muzykę do ostatniej części przedstawienia o którym piszę, skomponowal Fabrizio Cassola.Obejrzalam je na wielkiej scenie wielkiego budynku ICE.Inscenizacja z rozmachem i przytupem, widownia wypełniono po brzegi, bilet złotych sto.
                   Widowisko piękne, emocje i wzruszenia były, owacje na stojąco też.

Gotycki kościół św.Katarzyny na krakowskim Kazimierzu, wieczór, półmrok, delikatny zapach kadzidła.Ludzi niewiele, to Wielki Tydzień, przygotowania do świąt.
I zaczynają grać organy....Requiem.
Można nie być ubranym wizytowo, można mieć ze sobą zakupy zrobione po drodze, można kołysać malutke dziecko w wózeczku.I można pozwolić płynąć łzom.Tak wolę.