Moja Babcia Emilia

Babcia pochodziła z Kresów Wschodnich; urodziła się w Kołomyi na terenach obecnej Ukrainy. Tam spędziła dzieciństwo i pierwsze lata nauki.To tam w szkole wisiał na ścianie portret cesarza Franciszka Józefa , ktoremu krótką modlitwą oddawano cześć przed rozpoczęciem lekcji, to w tej szkole dzieci codziennie uczyły się języka niemieckiego, którego znajomość tak bardzo potem się przydała. To tam, zgodnie, uczniowie rozchodzili się na swoje lekcje religii do księdza, popa i rabina.
Dalsza nauka odbyła się we Lwowie, naprzód tzw.mała matura, potem duża.We Lwowie babcia poznała swojego przyszłego męza.I kilka lat była szczęśliwa. Od chwili wybuchu I wojny widziała go potem tylko raz ,gdy udalo mu się przyjechać na przepustkę. W domu był trzyletni synek/mój ojciec/ .W czasie tej przepustki "powstała" malutka dziewczynka.Ona nie widziała ojca nigdy.
Z końcem wojny babcia odebrała list od dowództwa oddziału, w którym walczył dziadek, z informacją "zaginął" Jedna literka i dziesiątk lat niepewności. Szukała go długie lata po wojnie, przez Czerwony Krzyż i inne organizacje. Bez śladu.W końcu, ale nie wiem po ilu latach, znalazł się świadek, który widział, jak pocisk go rozerwał. Nie ma grobu, tylko symboliczną tabliczkę  na rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Babcia wychowywała sama dwoje dzieci i pracowała jako protokolantka w Sądzie Wojskowym., długie lata, aż do wybuchu IIwojny. Wojsko opiekowało się jakoś tam dziećmi  wojskowych, były okazjonalne paczki i pewnie jakaś pomoc materialna, ale o tym nie wiem.
Babcia pracowała w Sądzie Wojskowym aż do wybuchu II wojny. Nie wyszła ponownie zamąż, chociaż jako jedyna kobieta pracująca w wojsku miała wielu "starających" jak mówiła jej siostra. Ponadto była bardzo ładna, delikatna blondynka o niebieskich oczach.
W czsie wojny pracowała jako pokojówka w hotelu we Lwowie. Właścicielką tego hotelu była Rosjanka, która wychodziła z założenia-" nie rabotajesz, nie kuszajesz" albo "chleb i woda, nie gołoda" Ale praca byla w miarę stała i pozwoliła przetrwać. Gośćmi hotelowymi byli przeważnie Rosjanie, wieczorami gromadzili się w jednym z pokoi, rozkładali na podłodze prześcieradło, pojawiał się samogon, słonina , ogórki. Siadali na podłodze, pili i śpiewali tęskne piosenki .
Czasami zapraszali na kieliszek pokojówki i wtedy nie można bylo odmówić, bo życzliwość przekształcała się w gniew.
W 1945 r z falą repartiantów zza Buga , babcia znalazła się w Gliwicach.Mieszkała tam bardzo skromnie w przydzielonym jej pokoj przy rodzinie Ślązaków. Nie bylo między nimi dobrego porozumienia, na Ziemiach Zchodnich nie lubiano kresowiaków, przeszkadzał akcent, inne zwyczaje , a nawet poczucie humoru.
Zaraz po przyjeżdzie do Gliwic babcia zgłosiła się do pracy; pracowała znowu w Sądzie Wojskowym, gdzie już miała doświadczenie, a potem jako sekretarka w dwuletnim Studium Przygotowawczym .W czsach komuny po ukończeniu tego studium otrzymywało się zaświadczenie o ukończeniu studów wyższych.
Po otrzymaniu emerytury z tzw.starego portfela, znowu szukała pracy, bo emerytura byla bardzo niska. Udało jej się zdobyć pracę popołudniami w Kolegium Karno - Orzekającym. Pisała protokoły, wzywała strony do sali przesłuchań, układala papierki. Praca pozwalala jej codziennie wychodzić do ludzi, miała swoje grono znajomych, przeważnie wśród kresowiaków. Chodziła do kina , bibliotek ,czasem na wystawy. Co miesiąc przyjeżdżała na kilka dni do Krakowa, do syna czyli mojego ojca ,no i do mnie, swojej ukochanej wnuczki.  Z córką, przez długie lata po wojnie nie widziała się wcale, córka wyszła zamąż za Czecha i wyjechali do Zlina.
Jeden miesiąc wakacji spędzała ze mną jako dzieckiem w Nowym Targu. Mieszkała tam jej siostra, a moja kochana ciocia Mania , też ze Lwowa.
To był dobry czas.
Kiedy miała 87 lat przyjechała do Krakowa na pogrzeb syna.Trzy lata póżniej odeszła cichutko, na zawał. Nie była dla nikogo cięzarem, tak jak to sobie wymodliła.
Przepracowała w sumie 63 lata.Nie dorobiła się niczego oprócz koniecznych mebli i ubrań. Byla na wskroś uczciwym i prawym człowiekiem, a dla mnie babcią, przyjaciółką, nauczycielką.