"Madonno, krakowska Madonno"

 Taki jest tytul spektaklu słowno-muzycznego teatru Loch Camelot , ktory miałam przyjemnosć oglądać wczoraj z okazji świąt, kościelnego i państwowego.Bohaterką pięknego widowiska była Matka, ta Jezusowa i ta każdego z nas; radosna i szczęśliwa, kiedy rodzi się dziecko, zapatrzona w jego przyszłość z nadzieją, bolejąca pod krzyżem, szukająca ciała pod ruinami, rozpoznająca je po strzępie odzieży, krzyżyku czy niesfornym kosmyku włosów.

Spektakl prowadził szlakiem krakowskich madonn, wizerunków Madonn znajdujących się w krakowskich kościołach i klasztorach. Dla osób wierzących są one przedmiotem kultu, religijnej kontemplacji, dla wątpiących zaproszeniem do przestrzeni sacrum, a dla wszystkich odczytywaniem skomplikowanej i niejednoznacznej symboliki obrazu czy ikony.Krakowskie madonny to przede wszystkim kobiety, kobiety różnych epok, ktore choć przedstawione często w diametralnie odmienny sposób, to identyczne z tym, co jest fundamentem kobiecości w ogóle, czyli w macierzyństwie, czy to będąc Matką Boga, czy zwykłego czlowieka.

Spośród ogromnej ilości wizerunków Matek w krakowskich kościołach, teatr przybliżył kilka z wiadomych względów ograniczenia w czasie. W Krakowie jest ponad 150 kościłów i w każdym z nich znajduje się na pewno obraz lub rzeżba Matki Boskiej. Reżyser spektaklu prowadził widza dostępnym kluczem najbardziej znanych wizerunków, a widowisko miało miejsce w kościele reformatów pod wezwaniem św.Kazimierza Królewicza. Mały, klimatyczny barokowy kościół, z mała liczbą parafian, gdyż usytuowany w sercu starego miasta, gdzie w promieniu kilkuset, a nawet kilkudziesięciu metrów znajdują się inne świątynie; jest w czym wybierać.

Najpierw pojawiał się obraz, zdjęcie, bilbord Madonny z Dzieciątkiem, potem poetycki lub muzyczny komentarz. A wiersze o Madonnach pisali najznakomitsi; Norwid, Lechoń, Twardowski,Baczyński Poświatowska, Wojtyła.I to ich wierszy słuchali widzowie w znakomitej interpretacji i idealnej dykcji aktorów z Loch Camelot. Pojawiały się Madonny: Matka Boża z Dzieciątkiem z Bazyliki Bożego Ciała w Krakowie, Matka Boża Piaskowa z klasztoru Ojców Karmelitów, Matka Boska Śnieżna z klasztoru Sióstr Dominikanek na Gródku w Krakowie, Madonna z jabłuszkiem z bazyliki Bożego Ciala w Krakowie, Matka Boża 'Chórkowa" z klasztoru Ojców Dominikanów, Matka Boża Bolesna,Matka Boża Łaskawa, chroniąca Kraków i jego mieszkańców przed zarazą z Bazyliki Mariackiej.

Niektóre teksty poetyckie były śpiewane, przede wszystkim w drugiej cześci spektaklu poświęconej tworczości K.K.Baczyńskiego. Kto nie zna Elegii o chlopcu polskim, a jednak słuchając jej muzycznej interpretacji przechodzily mnie ciarki.Tak samo bylo z innymi tekstami; czy to z Bogurodzicą czy Powieścią o kobiecie.

I na koniec moja refleksja. Staram się nadążać za rzeczywistościa, czytam, oglądam, bywam, rozmawiam, lubię wiedzieć co się i gdzie dzieje.I coraz częściej mam wrażenie, że po prawdziwą sztukę, rzetelny rozum, godnosć i prawość trzeba zejść do podziemia.Dosłownie i w przenośni ..i aby nie być gołoslownym. Niedawno byłam w teatrze, z tradycjami i ze zmienionym dyrektorem, gdyż poprzedni wylecial za molestowanie aktorek. I co? I chciałoby się powiedzieć- gówno.W  dobre muzyczne widowisko wpleciono, za zgodą nowego dyrektora, prymitywne teksty odnoszące sie do obecnej władzy . Ja nie jestem za, ale epitety złamas czy ch.. to chamstwo. Wiem i rozumiem, ze teatr powinien trzymać ręk na pulsie, reagować, krytykować, ośmieszać kiedy trzeba. Ale może nie tak z grubej rury. Mistrz groteski Mrożek umiałby.. To już napiszę. Nowym dyrektorem krakowskiego teatru Bagatela jest Krzysztof Materna.