Dopóki nam Ziemia kręci się...

                              Dopóki nam Ziemia kręci się
                              Dopóki jest tak czy siak
                              Panie, ofiaruj każdemu z nas
                              Czego mu w życiu brak.
                              Mędrca obdaruj głową.
                              Tchórzowi dać konia chciej,
                              Sypnij grosza szczęściarzom,
                              I mnie w opiece swej miej.

 Piątkowy koncert pieśni Bulata Okudżawy w klubie Pod Kurantami zgromadził wielu słuchaczy; tych starszych, średnich i zupełnie mlodych i był dowodem na to, że dobra muzyka nie zna granic 'ni kordonów'a jej przesłanie zawarte w słowach tekstu bywa ponadczasowe.
Bułat Okudżawa z pochodzenia Gruzin,
 wchowany był w trudnych czasach stalinowskiej Rosji. Już w dzieciństwie został pozbawiony obojga rodziców, którzy zostali uznani z zdrajców ojczyzny i zamknięci w więzieniu na długie lata.
Określenie syn zdrajców przylgnęło do niego do końca życia i bardzo je utrudniało.Od tego siermiężnego życia uciekał w swój świat poezji i muzyki.I w świat miniony, kiedy po Moskwie sunęły sanie,  Aleksiej Sergiejewicz Puszkin przechadzał się zaułkami Arbatu,
                                a nad naszym zwycięstwem niejednym,
                                górują cokoły , na których nie stoi już nikt.
Piękna piosenka Żołnierskie buty, czy znana pod innym tytułem Nie wierzcie piechocie to metafora drogi człowieka przez życie.Piechota ciągle w marszu, ciągle w drodze ku lepszemu,a w przydrożnch krzakach pachnie oszałamiająco bez i śpiewają słowiki.Ale piechota się nie zatrzymuje, nie daje się omamić chwilwemu pięknu, bo gdzieś tam u kresu drogi lśni jasny cel - ojczyzna,
                                   Uczyłaś Ojczyzno,
                                    że żyć trzeba umieć i słyszeć twój głos,
                                    My zawsze w pochodzie...
Gruzja - umiłowana kraina słońca, wina i wiernych przyjaciól.Bo pocóż żyć na świecie jeśli się nie ma druhów, po co żyć jeśli nie można kochać.
   
          Spulchnię ziemię na zboczu i pestkę winogron w nią włożę,
          A gdy winnym owocem gronowa obrodzi mi kiść,
           Zwołam wiernych przyjaciół i serce przed nimi otworzę
           Bo doprawdy, czyż warto inaczej na ziemi tej żyć?

To zaledwie cząstka dwugodzinnego koncertu pieśni Okudżawy. Wykonawca, Paweł Orkisz   śpiewał po polsku i rosyjsku, wkladał w tę pracę całe swoje serce.Stworzył niesamowity klimat.I chociaż moje pokolenie śpiewało Okudżawę przy ogniskach, na rajdach i wycieczkach , to i młodzi słuchali zauroczeni.A to zasługa poety i wykonawcy.