Siła miłości

Zaraz za murami byłego obozu niemieckiego dla kobiet w Ravensbruck rozciąga się malownicze jezioro Schwedt. Z jego łagodnej toni wyrastają kwiaty; białe i czerwonw róże, żółte tulipany, błękitne niezpominajki i  delikatnie unoszą się po wodzie .
A w jego głębi popiół spalonych tysięcy ciał.I powietrze zastygle od grozy.
Zamknięte, oderwane od swoich rodzin, często malutkich dzieci, poniewierane, bite, głodzone ,poddane nieludzkiej pracy, służące jako materiał do medycznych eksperymentów, trawione gorączką chorób i tęsknoty, uciekały w świat wyobrażni.
Koncert w krakowskiej Mangdze/ Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej/ pt.Siła miłości poświęcony był Pamięci Ofiar Obozu w Ravensbruck.
Uwięzione kobiety pisały wiersze w których wędrowały przez wyczarowane przez siebie ścieżki wolności, przytulały dzieci, kochały się, marzyły o dotyku trawy i liści na wymęczonej, poranionej twarzy.Świat płonął, a one pisały o miłości, mocarstwa rozsypywały się w pył, a one próbowały uciekać ..byle dalej , byle dalej
Wiersze tych kobiet , w pięknej oprawie muzycznej, recytowali i śpiewali aktorzy krakowskch scen. Bo ich poezja nie ulotniła się wraz z dymem krematorium, jest nadal obecna i warta przypominania.Kilka poetek przeżyło obóz i nie przestawało pisać i wydawać swoje utwory , najczęściej poza granicami Polski, w Paryżu czy Londynie.Jakże historia lubi się powtarzać....
     Honorowym gościem koncertu była najstarsza więżniarka obozu Ravensbruck, 96 -letnia profesor psychiatrii p.Wanda Póltawska.Towarzyszył jej 97- letni mąż. I kiedy wybrzmiały owacje po koncercie, p.Półtawska  zaczęła opowiadać, opowiadała  bez egzaltacji i emocji, spokojnie, logicznie i rzeczowo.Wspominała swoje bliskie koleżanki, młodziutkie dziewczyny pełne entuzjazmu i woli życia, a potem zniewolne, zadręczone, rozstrzelane. I mówiła jescze o ludzkiej godności, o cierpieniu i o mądrości , której czasami nie umiemy wykorzystać.Nie potrzeba było żadnej kartki, ściągi czy podpowiedzi.Słowa płynęły gładko, wypowiadane piękną polszczyzną.
    I na koniec kilka wersów z tomiku obozowej poetki Grażyny Chrostowskiej .Nie przeżyła obozu, została rozstrzelana mając 21 lat.

     
"Śniło mi się, że czytałaś mi swoje wiersze, Jak wtedy, tylko te w szarej, pośmiertnej książeczce I byłaś już coraz bledsza, Co chwila mniejsza i drobniejsza, Aż w oczach moich zginęłaś... Ostatnie gasły bledziutkie ręce I pozostały tylko wiersze, A w wierszach – serce"