Białoruś

 Trudno dziś pisać o Białorusi..

Pojechałam tam w lipcu 2014 roku w ramach kontaktów z polonijną organizacją Macierz Szkolna, zajmującą się, najogólniej mówiąc, nauką języka polskiego dzieci i młodzieży pochodzenia polskiego na Białorusi. Poza tym chciałam się wykąpać w Świtezi nocą...

Dzisiaj napiszę o Eulalii, odważnej nauczycielce z małej miejscowości pod Grodnem.Eulalia jest niska i pękata i jeszcze do niedawna jej uśmiech był złotousty za sprawą kilku złotych zębów na froncie. Dzisiaj już ich nie ma.Znają ją wszyscy w okolicy dorośli, dzieci, a jej polska sobotnio-niedzielna szkółka, na której prowadzenie ma zgodę białoruskich władz, skupia uczniów z odległych miejscowości. Eulalia uczy,maluje, śpiewa,gotuje, organizuje i wymusza na polskim konsulu w Mińsku dotacje i zgody.Nie zawsze jej się to udaje, ale jest nieustępliwa.A kiedy odwiedzają jej szkołę goście z Krakowa, przygotowuje uroczyste akademie, gdzie po oficjalnej części zaprasza na biesiady przy czym chata bogata  okraszane śpiewem, grą na akordeonie i mocnym alkoholem.Niektórych denerwuje rubasznym sposobem bycia, ale tak już jest.         

Bialoruś ma wiele takich pań Eulalii;Polacy stanowią drugą co do wielkości po Rosjanach grupę mniejszości narodowych. Ślady Polaków i polskiej kultury są wszędzie, przypominają o Mickiewiczu, Orzeszkowej,Moniuszce, Wańkowiczu i wielu, wielu innych.Zachęcam w tym miejscu do przeczytania książeczki Sergiusza Piaseckiego, też zwiąanego z Białorusią, wielkiego zlodzieja, oszusta, przemytnika i pisarza Zapiski oficera Armii Cerwonej

Trudno dziś pisać o Bialorusi..

Świteż ma ciepłą i przyjazną wodę, przez którą widać piaszczyste dno.Tylko nocą słychać szum przybrzeżnych trzcin i tataraku; to nieszczęsne mieszkanki dawnego miasta zamienione w przyjeziorną roślinność wyciągają ramiona z prośbą o ratunek.A kiedy wschodzi księżyc rozpoczyna swój uwodzicielski pląs Świtezianka.                                                                                                                    Nie kąpałam się nocą w Świtezi.  

                                                                                                                

..Trudno dziś pisać o Białorusi..

..przywozimy stamtąd czarny chleb i nostalgię. Dostajemy dobre słowa.

Katja Iajgunovici	pt., 24 lip, 20:54
do mnie

Kochanie «KRESY» , kochannie Pani Malgorzata i Panie Tadeuszu,

w imeniu pani Porfiry....z wioski.. ( ma 89 lat, bardzo slabo widzi ,jei dzieci obudwije inwalidzi) bardzo dziekujemy za Pomoc -100 euro. Dla tei Rodziny jedna pani z wioski za plate  robi zakupy,gotuje obiady , przybiera w domu i w ogrodzie. Wasza Pomoc jest bardzo wazna dla tych biednych ludzi ,osobliwie teraz przy tej pandemii Corona virusa

Jeszcze raz serdecznie dziekujemy !  Bog zaplac,kochanie « KRESY» 

To też Białoruś ..ale dzisiaj trudno jest pisać o Bialorusi.

 

...