Kresy Nadbużańskie

 Wróciłam kilka dni temu z pięknej wycieczki na Kresy Nadbużańskie lezące po polskiej stronie nad Bugiem.W wielu miejscowościach byłam po raz pierwszy, ale na pewno nie ostatni; krajobraz zupełnie inny niż ten małopolski, znany mi od dawna.

Puławy, ogrody ksiażece oglądane przez pryzmat deszczu, przenikliwy krzyk pawi spacerujących wokól pałacu Czartoryskich, sale muzealne pełne portretów, ksiąg, bibeltów, starych mebli i nagrobnych wieńców. W jednej z sal swojego pałacu Anna Czartoryska zgromadziła właśnie takie wieńce, kunsztownie i misternie plecione z gałązek czy drutu ozdabiane wstążkami, świeczkami, owocami jarzębiny i głogu.Czas odcisnął na nich swoje piętno, ale przez wieki są dowodem pamięci bliskich.

Drohiczyn, historyczna stolica Podlasia sięgająca swoim powstaniem do XI wieku, położona nad Bugiem.W Drohiczynie kręcono takie filmy jak Panny z Wilka, Nad Niemnem, Sanatorium pod Klepsydrą.Miasto ciche i spokojnem życie tam toczy się powoli, zamknięte w ramach codziennych zajęć mieszkańców.Nie ma pubów, dwie kawiarnie czynne do 20-tej. Za to łąki nadbużańskie w całej krasie kwiatów i traw, rzeka płynie leniwie i spokojnie, z kościołów i cerkwi rozbrzmiewją dzwony wołające na modlitwę katolików i prawosławnych. Na trasie zaczynają się pojawiać coraz częściej cerkiewki, jak np, w Mielniku , Koterce .Nie można ominąć Świętej Góry w Grabarce, największego sanktuarium wyznawcow prawosławia.Na wzgórzu jest ponad dziesięć tysięcy przyniesionych przez pielgrzymów krzyży, każdy krzyż to jedno ofiarowanie i jedna prośba.

Trasa prowadzi wzdluż granicy polsko- białoruskiej, blisko miejsca koczujących uchodżców. Pomiędzy drzewami gęstego sosnowego i miesznego lasu widać mundury żołnierzy straży granicznej.Przejeżdżamy spokojnie.

Kodeń, dawna posiadłość Sapiehów, panorama przełomu Bugu, Pratulin, miejsce w którym podczas akcji przymusowego przyłączenia unitów do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w 1874 roku zostało rozstrzelanych 13 unitów.

Janów Podlaski, stadnina koni arabskich.Koniki na wybiegach,jedne skubią trawę, inne chodzą w kieracie by ćwiczyć mięśnie nóg i nie pozwolić na zrogowacenie kopyt, jeszcze inne pozują do zdjęć, które im tu robią wszyscy. Do stajen nie można wchodzić, panuje pryszczyca. za to w sklepiku z pamiątkami kupujemy gadżety z wizerunkami koników każdej maści. Sklepik oblężony przez turystów. Szejków arabskich z workami naftowej kasy nie widziałam.

Włodawa, Horodło, Dubienka, Hrubieszów- miasta, ktore zapisały się naszej historii- bitwa pod Dubienką dowodzona przez Tadeusza Koścuszkę, kopiec usypany na pamiątkę unii w Horodle.Trasa prowadzi przez wspaniałe lasy, sosnowe, mieszane, jodłowe. Po lewej stronie Bug. 

Bełżec- obóz zagłady i muzeum martyrologii; w obozie zginęło w ciągu niespełna roku ok.600 000 Żydów z Lubelszczyzny, Podlasia i terenów dzisiejszej Ukrainy. W obozie zagłady nie czekała na więżniów karorżnicza praca, czekała ich tylko śmierć zaraz po opuszczeniu wagnów. Nie ma baraków, bo nie byly potrzebne, tylko krematorium, gaz, rażenie prądem. Na ścianach muzeum zdjęcia więżniów, całe rodziny żydowskie jeszcze sprzed wojny z których nie został nikt.Gablota z butami, przeważają damskie i dziecine.Na ogromnej tablicy przedrukowane z niemieckiej gazety słowa Gebbelsa- 

To Żydzi wywołali wojnę. Karzemy ich ciężko, ale na to zasłużyli.

Zmienia się granica, teraz jest polsko-ukraińska. Mijamy Narol, Horyniec Zdrój,Rodruże. Wszędzie cerkiewki, jedne z pozłacanymi kopułami inne rozpadające się, opuszczone. Wokół cerkwi cmentarze, omszałe krzyże, zatarte litery, czasem zasuszony bukiecik..

Zamość- pomnik Jana Zamojskiego, ratusz, Katedra Zmartwychwstania Pańskiego, rynek z podcieniami , a w nich malutkie, urocze kawiarenki pełne kwiatów i książek.Pada deszcz, ale w katedrze trafiam na wspaniały koncert organowy, który rekompensuje pogodową zmienność.

Z kulinarów; pierogi horynieckie ze śmietaną, babka ziemniaczana.