Włodzimierz Wysocki - bard pieśni niepokornych

Aktor, poeta, kompozytor, pieśniarz, żyjący w trudnych latach 1938-1980 w Rosji.
Jego pochodzenie /ojciec pułkownik Armii Czerwonej, matka tłumaczka z jęz, niemieckiego/ pozwalało mu na więcej niż innym. Studiował aktorstwo, grał w słynnym moskiewskim Teatrze na Tangance, pisał niepokorne pieśni,sławił wolność człowieka. Kruszył mury, deptał zakazy. Zachrypniętym głosem śpiewał o potrzebie   przyjażni, miłości, swobody i godnej śmierci.Krzyczał.
Żył za szybko, za mocno, zachlannie, jego serce nie wytrzymywało...
Narkotyki, alkohol, nieszczęśliwa miłość, ciągłe poszukiwanie sensu w tym zwariowanym życiu.I wielka sława.
'Kiedy śpiewał, drżało powietrze i płonął świat wokół'
 Boże, zatrzymaj moje konie......
..
'Poczekajcie moje konie, poczekajcie trochę,
 Na cóż Bogu śmiertelny ten cwał?
 Jakież to konie narowiste przytrafiły mi się, 
 Ani życia dokończyć, ani skończyć swą pieśń.
............................................................................
 Wodą konie napoję, dośpiewam swą pieśń,
 Nim na Styksu zamglony przeprawię się brzeg'

           Włodzimierzowi Wysockiemu poświęcony był wczorajszy  wieczór w pubie Pod Kurantami, a Paweł Orkisz i jego muzycy zaprezentowali piękny koncert.Należało to mi się, po niewypale w Lochu Camelot.
Artystyści wyczarowali Rosję, urodę jej krajobrazu i cierpienie ludzi żyjących pod batem i pod butem.W tej samej pieśni przeplatał się język rosyjski z polskim, swobodnie i lekko,prawie niezauważalnie.
Moj przyjaciel nie wrócił z wojny....

'Wszystko teraz inaczej, zatrzymał się czas,
 nawet niebo w pochmurnym nastroju.
Wciąż te same: powietrze i woda i las,
tylko wczoraj nie wrócił on z boju.

              Często siedział i milczał, podśpiewywał nie w takt,
              lub zaczynał rozmowę o swoim,
              Zawsze wstawał o świcie i przeszkadzał mnie spać,
              raptem wczoraj nie wrócił on z boju.

Dzisiaj w czarne pustkowie zamienił się świat,
zrozumiałem, że nas bylo dwoje,
Że płonące ognisko zagasił mnie wiatr,
kiedy wczoraj nie wrócił on z boju'
   
Miłość towarzyszyła mu całe życie, i ta spełnina, łagpdna, i ta pełna mrocznej namiętności i ta największa, ostatnia...


'Tu łapy gałęziom potrząsa wiatr
 tu ptaki szczebioczą trwożliwie,
 tu gdzie Ty, dziki niedostępny las
 i ucieczka stąd niemożliwa.
      Czeremchy jak płótno na wietrze niech schną,
       łzy deszczu opadną na duszę,
       Wszystko jedno, ja i tak zabiorę Cię stąd ,
       do pałacu z balkonem na morze '
                                             
                                                    pisał do Mariny Vlady



Ale wiodącym, nadrzędnym tematem jego pieśni jest wolność człowieka. Otoczonyprzez urzędniczy reżim, zniewolony, bez głosu, bez twarzy- jak wilk osaczony w dzikich ostępach domaga się swobody.

                '

                   To polowanie na wilki, trwa obława
                   śmiertelny bieg, skrwawiony śnieg, nadziei brak,
                   Charkoczą wściekłe psy, my nie mamy prawa
                   granicy przejść, czerwonych rozwieszonych flag,
.   
                               Brak mi tchu i na oślep uciekam,
                               Wsiąka krew w biały śnieg, czarny piach.
                                Nauczyłeś się dziś od człowieka:
                               życia chęć jest silniejsza niż strach'




Moje konie narowiste,moje credo, moje życie.Ile jeszcze wytrzymam w tym galopie?

              'Koniom  woda i sól
               Pieśniom miłość i ból.
               Ile czasu los da,
                Może dzień, może dwa'