Czerwcowe noce

                                     Ja jestem noc czerwcowa, królowa jaśminowa.....pisał Gałczyński zachwycając się krótkimi jak mgnienie, jasnymi i pachnącymi nocami czerwca. Stukot kół zaczarowanej dorożki niosący się przez uśpione miasto pod błękitnym niebem, księżyc jak bałałajka i wszechogarniająca radość z trwania tej chwili...z możliwością natychmiastowego wpadnięcia na dużą wódkę do Hawełki.
Dzisiaj wszystko zostało jak było...jest księżyc i gwiazdy, pachnie jaśmin i lipy, które się trochę pospieszyły, po Rynku stąpają konie już nie jednej, ale kilkunastu dorożek.Konie w pięknej uprzęży, na kożle często panie w melonikach, ale w dorożkach na próżno szukać poetów.Dorożki są dla turystów z rodzinami lub wolnych strzelców szukających kolejnej knajpy. Zapach jaśminów miesza się z dymem smażonych potraw, dudni techno, gra Cygan do kotleta i wesoło jest.Kraków się bawi.
     
Dni Krakowa, Noc Teatrów, Noc Tańca i tak w ogóle dużo atrakcji. Trzeba wyjść z domu, zachłysnąć się pięknem, uczestniczyć.Trwaj chwilo, carpe diem i takie tam.
Odnotowuję; Loch Camelot, Teatr Stary i jeszcze raz Teatr Stary.
W Lochu Historie rodzinne - składanka humorystycznych tekstów o pewnej z lekka zwariowanej rodzince z Krakowa, której protoplaści to szewczyk Dratewka i niejaka Marzanka, a póżniej już leci do c.k. miasta Kraków .Barwne typy stryjka profesora, cioci Kloci z popołudniową herbatką, wuja radcy, cioci, która wszystkim dawała. Prowadzenie w stylu piwnicznym, lekko, z humorem, inteligentnie.
Teatr Stary- Nowa Scena- Paw Królowej wg książki Doroty Masłowskiej.Opowieści celebrytów, którzy są znani z tego, że są znani. Tekst podawany szybko jak pędzące tenisowe piłki, na pierwszy rzut ucha prymitywny,. Pełen wulgarnych słów i gestów, mowa ciała i słowa klucze  to ich sposób porozumiewania się.Aktorsko znakomite. Na widowni dużo młodych ludzi, wyglądali na licealistów. Kulturalni, bez idiotycznych podśmieszków, komentarzy, zadowoleni i umyci.
Teatr Stary- Scena Kameralna-Panny z Wilka
Bardzo lubię Iwaszkiewicza, film w reżyserii Wajdy też widziałam wiec trochę się bałam teatralnej inscenizacji tego opowiadania. Nic podobnego! Spektakl pięknie utrzymany w konwencji lat dwudziestych z pannami w falbaniastych sukienkach, ich fascynacją  młodym korepetytorem ...ale i niepohamowaną, młodzieńczą zmysłowością. Wilko przechowało najpiękniejsze wspomnienia mlodości, a powrót do miejsc i ludzi po piętnastu latach  jest wielkim rozczarowaniem. Panny to mężatki i matki i chociaż można jeszcze rozpalić na nowo ich uczucia to ciało już nie to. Nie ma jedwabiu ramion, aksamitu bioder, rzecznego zapachu długich włosów.
Panowie, szanujmy wspomnienia.