Polski listopad..

Listopad to miesiąc ,który mieni się całym bukietem uczuć.Wydawałoby się ,że jest jednobarwny w swojej nostalgii , wspomnieniach o zmarłych ,zadumie i szarości. Ale tak nie jest .To jeden ,a może jedyny z miesięcy ,który upodobała sobie nasza historia ,nasi poeci i malarze,
Obraz S.Wyspiańskiego  Planty o świcie jest jednym z moich ulubionych.Nagie drzewa , listopadowa mgła ,w oddali majaczący Wawel i Katedra ,pusta alejka plant ,zanim pojawią się pierwsi przechodnie....Cisza,jeszcze cisza...nocne ptaki śpią ,wróble nie lubią tego miejsca .Dzisiaj obraz dopełniałyby ławki ,ale  poza tym nic się nie zmieniło .A inny obraz Wyspiańskiego  "Chochoły" Róże opatulone na zimę ,słomiane pałuby pochylone pod naporem wiatru.Jeden z nich zawita do bronowickiej chaty Władysława Tetmajera jako gość weselny.A wesele znowu w listopadzie...i mienią się różnokolorowe stroje  mieszając z czernią smokingów.I to w tę listopadową noc pojawia się Wernyhora ze swoim złotym rogiem.Przybył tylko kilkanaście lat za wcześnie ,to jeszcze nie był ten listopad...                                                    A Zaduszki ,kolorowe chryzantemy ,barwne klosze zniczy i zapożyczone święto duchów, pomarańczowe dynie z płonącymi oczami ,psychodeliczne makijaże.                                               I mogłabym tak jeszcze długo bawić się słowami raz patetycznie przywołując klęskę Powstania Listopadowego ,raz mitologicznie opowiadajac o smutku Demeter .a wszystko dlatego ,że nie wiem co wydarzy się dzisiaj .Zawsze miałoby być niby spokojnie, a rzadko kiedy było.I znowu powychodzą z dziur wichrzyciele  i znowu policja ..       A ta piękna droga z obrazu Wyspiańskiego prowadzi na Wawel  a  z Katedry zejście do grobów królewskich  i nie tylko królewskich.Ale łudzę się ,że przynajmniej tam ,śmierć pogodziła już antagonistów.
Cóż poradzę na to ,że lubię łacinę i dlatego  tak zakończę:     
Principes mortales, res publica aeterna
Przywódcy są śmiertelni ,państwo jest wieczne