Wigilia

 Wigilia ma w sobie coś z oddechu świata, tę krótką chwilę, kiedy kalendarz mówi stop. Usiądż, popatrz zanim znów ruszysz .I właśnie dlatego ten wieczór jest tak niewygodny, bo zmusza do myślenia, a my od niego uciekamy. 

Kiedyś święta były opowieścią, dziś są logistyką. Kiedyś pachniały sianem i niepewnością, dziś plastikiem i promocją" tylko do jutra" Mit o narodzinach dziecka w stajni, uchodżcy bez meldunku, stał się tłem do reklamy kredytu i karpia w panierce.I nie ma w tym nic złego, dopóki pamiętamy, że to tylko dekoracja, a nie sens.

A świat? Świat nie zrobił nam uprzejmości i nie zamarł na święta, wojny nie wzięły urlopu, rakiety nie znają kalendarza liturgicznego, a strach nie ma trybu świątecznego. W Ukrainie to często kolacja przy świecy, bo prąd bywa luksusem, w Strefie Gazy to słowo z innej planety; uchodżcy, ci prawdziwi, nie z pasków telewizji śniadaniowej- nadal rodzą dzieci w drodze, w namiotach, w poczekalniach świata, który nauczył się odwracać wzrok z elegancją dyplomatycznego uśmiechu.

       A jednak- Wigilia wcią działa , działa nie dlatego, że jest idealna, ale, że jest krucha. Że potrafi na chwię zawiesić wojny domowe, że przypomina o przyjażniach, które przetrwały więcej niż jeden rząd i więcej niż jedną zdradę. O rodzinach, które są trudne, popękane, czasem męczące, ale są wciąż jedynym miejscem, kim byliśmy, zanim zaczęliśmy udawać dorosłych. Opłatek to jeden z najdziwniejszych symboli, jakie wymyśliła kultura. Nie karmi, nie rozwiązuje sporów, nie unieważnia rachunków sumienia. Jest jak obietnica bez gwarancji i może dlatego taki prawdziwy. Bo przypomina, że bliskosć nie musi być głośna, a pojednanie nie zawsze spektakularne. Czasem wystarczy powiedzieć "dobrze, że jesteś" , nawet jeśli wczoraj mieliśmy ochotę wyjść i trzasnąć drzwiami. Ale jeśli w ten jeden wieczór uda się zachować coś prawdziwego, rozmowę bez cynizmu, ciszę bez lęku, śmiech bez złośliwości- to znaczy, że nie wszystko jeszcze stracone .

I tego właśnie warto sobie życzyć- nie cudów, nie spokoju na zawsze, tylko chwil, które przypominają po co w ogóle próbujemy być razem na tym świecie, który tak chętnie nas rozdziela.